Verbum Caro Factum Est

Dit duet is waarschijnlijk in de 14e eeuw geschreven. De bron van deze muziek is: Firenze, Biblioteca Medicae Laurenziana, Codex Ashburnam 99. In dit stuk is de kwint het belangrijkste interval. Deze moet zorgvuldig gestemd worden. Vooral de kwint tussen de toon e en de toon b is vaak een beetje vals. Dat komt omdat de “b” op de moderne blokfluiten wat aan de hoge kant is:

Verbum Caro Factum Est

De maatsoort is een twee- delige maat. Deze slag wordt weer onderverdeeld in drieën. In deze tijd werkte ze nog niet met maatstrepen, dat wat je hierboven zien is een moderne vertaling van de muzieknotatie van toen: (verderop  vind je een voorbeeld van hoe het in de in de 14e eeuw eruit zag.

De samenklank van de muziek is ook anders dan wij nu gewend zijn. Toen de tijd was een terts ,die bij ons heel normaal is, een dissonant, (een interval die een wringende klank heeft)  De muziek uit deze tijd werd ook geschreven met als uitgangspunt deze stemming (afspraken over de afstand tussen de verschillende tonen, deze is niet absoluut) Dit betekent dat ze toen een heel ander idee hadden over samenklank en wat ze wel en niet mooi vonden.

Tegenwoordig is het een koud kunstje om muziek op papier te zetten met verschillende muziek bewerkingsprogramma’s, toen de tijd waren het kunstwerkjes:

Je ziet dat ze toen de tijd wel van 5 lijnen gebruik maakten, al het andere ziet er anders uit: de sleutel, de tonen zelf en er mist wat…. iets wat tegenwoordig in moderne bladmuziek niet meer weg te denken is.

 

 

Dit bericht is geplaatst in digitale lessen, voor de leerling. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *